آنچه بیمار باید قبل از جراحی بداند

علیرضا مرندی، عضو کمیسیون بهداشت مجلس با اشاره به این نکته که پزشک زمانی می‌تواند از بیمار رضایت نامه بگیرد که بیمار از جزئیات آن مطلع باشد، می گوید:‌ در اخلاق پزشکی اشاره شده که اطلاعاتی که پزشک از بیماری دارد را باید در اختیار بیمار قرار دهد. چرا که ممکن است بیمار هر نوع رضایت نامه‌ای را با توجه به شرایطی که دارد، امضا ‌کند. متاسفانه به طور کلی ۹۹ درصد از مردم مواقعی که رضایت نامه را امضا کرده‌اند، متوجه جزئیات رضایت نامه نشده‌اند و با‌‌‌ همان شرایط ذکر شده، رضایت نامه را امضا کرده‌اند.وی تاکید می کند: چنین رضایت نامه‌هایی را کافی نمی‌دانیم. رضایت نامه یعنی هر آنچه که پزشک می‌داند، بیمار هم مطلع شود و بعد امضا کند. اما این اتفاق نمی‌افتد و رضایت نامه‌ها مشکل دارد.علیرضا مرندی جراحی‌های زیبایی را یکی از مواردی عنوان می‌کند که عوارض برای بیمار به دنبال دارد با این حال به دلیل استقبالی که از این جراحی ها می‌شود نظام پزشکی نمی‌تواند مانع این جراحی ها شود.

آشنایی بیمار با عوارض درمان وظیفه پزشک است

یک عضو کمیسیون بهداشت مجلس نیز در گفت‌وگو با «حمایت» می‌گوید: برخی جراحی‌ها عوارضی در پی دارد که عارضه خارج از دست پزشک است و در زمره خطاهای پزشکی نیست. بنابراین پزشک باید بیمار را نسبت به این موضوع آگاه کند و فرد با رضایت شخصی خود آماده جراحی شود. رسول خضری بیان می‌کند: اگرچه برخی از عوارض جراحی‌ها در فرم رضایت‌نامه بیمار نوشته شده است این در حالی است که همه عارضه‌ها را نمی‌توان در یک رضایت‌نامه گنجاند بنابراین طبق آیین نامه عوارضی که شایع‌تر هستند در این فرم نوشته خواهد شد. به گفته وی پزشک در این میان نقش مهمی دارد  و  باید بیمار را از عوارض جراحی آگاه کند. بنابراین در جراحی‌هایی که برای درمان صورت نمی‌گیرد و فقط نقش زیبایی دارد این وظیفه وزارت بهداشت و نظام پزشکی است که بر جراحی‌هایی که عوارض زیادی دارند نظارت داشته باشد. پس اگر مشکلی برای بیمار به وجود آمد می‌تواند به سازمان‌های مربوط مراجعه کند.

جامعه باید حق خود را مطالبه کند

یک عضو هیات مدیره نظام پزشکی نیز در گفت‌وگو با «حمایت» از احتمال بروز عارضه در همه جراحی‌ها سخن می‌گوید و در این باره توضیح می‌دهد: در همه جراحی‌ها ممکن است عارضه‌ای ایجاد شود که ممکن است این عارضه مربوط به قصور پزشک نباشد اما بیمار قبل از عمل جراحی باید از احتمال بروز حادثه مطلع باشد و همچنین با نحوه درمان خود آشنا باشد.ایرج خسرونیا تاکید می‌کند: اولین منشور حقوق بیماران سال ۱۳۷۹ در ایران تدوین و سال ۱۳۸۸ دوباره این منشور بازبینی و کامل شد. در مورد حقوق بیماران مقررات روشنی وجود دارد و اینکه حقوق بیماران آن گونه که باید و شاید دیده نمی شود تا حدودی به عدم آگاهی خود بیماران از حقوق قانونی شان برمی گردد. وی تاکید می‌کند:‌جامعه باید حقوق خود را بداند و آن را مطالبه کند، بیماران حق دارند گزینه‌های مختلف درمانی را در مورد خود بدانند. بحث رضایت آگاهانه بیماران و همراهان آنها از مواری است که در تمام جهان مورد بررسی قرار می گیرد و مطالبه حق یک بحث فرهنگی است، لذا این موضوع را باید نهادینه کرد تا منجر به توسعه حقوق بیماران شود.